Wie ben ik?
Ik zal mezelf eerst voorstellen. Ik ben Jenny Jongejan en ik woon in Sommelsdijk. Dit ligt op het eiland Goeree-Overflakkee. Ik ben in 1982 geboren. Er waren nog geen symptomen van epilepsie. Ik groeide op en ik zat toen ik zes jaar oud was al op wedstrijdzwemmen.
Na de basisschool heb ik de MAVO gedaan en hierna de MEAO. Maar ik wilde een baan waar ik over kon dromen en dat was de politie opleiding in. Dat is gelukkig allemaal gelukt. Ik ben in april 2002 gestart met de opleiding voor hoofdmedewerker van de politie. Dus alles ging goed en ik zwom nog steeds en ik had nog nooit een epileptische aanval gehad.
"Wel had ik weleens last gehad van hyperventilatie." Dit bijvoorbeeld als ik meedeed met een ploeg bij een nachtmarathon van het zwemmen (12 uren).
Op 19 januari 2004 ben ik voor het eerst bij de huisarts geweest, omdat het niet helemaal goed met me ging. Ik wist niet precies wat epilepsie was, dus ik wist ook niet wat er bij mezelf aan de hand was. Mijn huisarts vertelde mij dat ik last zou hebben van hyperventilatie. Hij vertelde mij dat dit waarschijnlijk door examens kwam.
Op 7 april 2004 ben ik wederom naar de huisarts gegaan, omdat het nog steeds niet goed met me ging. Er kwam uit dat ik wel duidelijke momenten had dat ik even wegraakte, maar dat er geen verschijnselen waren van hyperventilatie. Ik had geen tintelingen en ging niet snel ademhalen. De huisarts adviseerde me wederom om weer examens te doen en als het zo bleef weer terug te komen.
Op 19 mei 2004 ben ik natuurlijk weer teruggeweest bij de huisarts. Hij concludeerde dat ik al een half jaar last bleef houden van mijn vreemde gedragingen. Dit kwam vaak 2 x per week in een weekend voor als ik rust had. Ook had ik hier last van als ik aardige inspanningen had. Hij maakte uit gesprekken met mijn familie op dat ik niet wegraakte maar dat ik aan bepaalde voorwerpen zat te friemelen, en dat ik ging brabbelen. In het begin dat dit voorkwam zei ik niets terug, ik kreeg blauwe lippen en ik ging vaak smakken. Dit duurde dan ongeveer 2 minuten per aanval.
Daarna ben ik gelukkig doorverwezen naar het ziekenhuis en toen is het hele traject begonnen. Ik was heel blij dat ik doormocht naar het ziekenhuis, omdat ik zelf nooit verwacht had dat ik op mijn 22ste levensjaar epilepsie zou krijgen. Het grootste deel van het traject is te vinden op deze internetsite.
Hebben jullie vragen? Stel ze gerust in het gastenboek en ik zal zo spoedig mogelijk terug reageren.
Groetjes,
Jenny Jongejan